GönüL Sarayım ღ.*´ღPrenses EyLemღ.*´ღ

’Tanrı kuşları sevdi ağaçları yarattı

İnsan kuşları sevdi kafesleri yarattı’’

Jacgues Deval



Bir varmış bir yokmuş, adı sanı bilinen zamanın birinde, dağlardan kopup
gelen çağlayanların arasında şirin mi şirin küçük bir köy varmış. Her bahar
geldiğinde bir başka güzel olurmuş buralar. Doğaya binbir canlılık gelir,
bir başka güzel akarmış dereler. Arılar, kadife kanatlı kelebekler çiçek
çiçek gezer, daldan dala uçuşurmuş türkü gözlü kuşlar… Bir efsaneye göre
güneş en güzel orada gülermiş çocuklara, oraya dökermiş ışığının en güzel
renklerini. Yeryüzünün en güzel bitkileri, çiçekleri, hayvanları da
oralıymış. Gökyüzünde her gece yıldızların düğünü olur, her sabah bir
sevincin şöleni başlarmış. Düş mü? gerçek mi? pek ayırt edilemezmiş,
etrafını çevreleyen dağlar öylesine görkemli dururmuş ki, doruklarında
gökyüzü hep mavi ve engin bir denizi andırırmış. Eteklerindeki derin vadiler
boy boy hayvanlar barındırır, onlara analık eder ve bütün kötülüklerden
korurmuş… En vahşi hayvandan, en sessiz böceğe kadar tüm canlılar kardeşce
geçinirmiş. Bir yeşil halı gibi yerleri kaplayan çimenler, nereden çıkıp,
nerede tükendiği bilinmeyen pırıl pırıl sular, rengarenk çiçekler ve türlü
boyalı kuşlarla bu eşsiz yer, bir başka yaşama sevinci verirmiş insanlara.



İşte bu yörede zeki mi zeki, akıllı mı akıllı küçük bir çocuk yaşarmış.
Deniz adındaki bu sevimli çocuk insanları, hayvanları, kuşları, çiçekleri,
ağaçları yani doğadaki güzel olan her şeyi ve bir de herkesin masal anası
ismini verdiği bilge ninesini çok severmiş. O bu sevgisini lafta bırakmaz,
gereğini her fırsatta yerine getirir, insanların, hayvanların, canlı cansız,
doğadaki tüm varlıkların haksız saldırılara hedef olmaları karşısında,
içinde sınırsız bir öfke ve acı duyarmış. Bu yüzden hep güçsüz ve haklıdan
yana çıkarmış. Çünkü Deniz ninesinden hep emeği, yardımseverliği, merhametli
olmayı, sevgiyi, iyiliği, dürüstlüğü, doğruluğu, temizliği, ahlaklı ve adil
olmayı öğrenmiş.



Deniz gün boyu çiçeklerle söyleşir, kelebeklerle uçuşur, bilge ninesinin
ardında koşuşup dururmuş kırlarda. Onun geçtiği yerlerde güller gülümser,
sümbüller pembeleşir, kuşlar şarkı söyler, dağlar taşlar dillenirmiş. Hafif
hafif esen rüzgarlarla ağaçlar eğilip eğilip birbirini selamlarmış. Deniz
nerede solmuş sararmış bir çiçek görse, koşar su getirir, koklayıp okşayıp
yeşertirmiş. Her şey öylesine ona alışıkmış ki, bir gün ortalıkta görünmese,
çevreden iniltiler duyulur uzun narin kavaklar bile boynu bükük bakarmış.
Öyle ki, çiçekler üzülüp büzülür, kelebekler uçmaz, kuşlar türkülerini
söylemez, sular hışırtısız akarmış. Deniz sadece kuşlarla konuşmazmış.
Köylülerin söylediklerine göre, o bütün hayvanların dillerinden de anlarmış.
Onlarla saatlerce söyleşir. Birbirileriyle iyi geçinmelerini öğütlermış.



İşte Deniz, bu gizemli doğanın koynunda doğmuş, orada büyümüş orada tanımış
çiçekleri. Kuşlarla dostluğu, arkadaşlığı da orada başlamış. Küçücük yüreği
dünyayı içine alacak kadar geniş, sevgisi dünyayı ısıtacak kadar sıcakmış.
Bu güzel çocuk yaşamına renk veren, anlam katan sevgisinin sesini de orada
bulmuş. Hiç bir canlının başka bir canlıya haksızlık etmesine gönlü razı
olmazmış. Onun bu sesini duyan her canlı bütün kötülükleri unutur, sadece
iyilik düşünürmüş.



Ve bir gün Deniz bu güzelim köyünden ayrılmak zorunda kalmış. Kuşların
ötüşü, serin suların çağlayışı kulakları okşayıp yüreklere dökülürken,
çiçekler solumalarını sıklaştırmış. Bütün köylüler gediğin tepesini aşıp,
Deniz’ i uğurlamışlar; iyi yolculuklar dilemişler. Ninesi o kadar çok
üzülmüş ki, sözcükler onun ayrılık acısını anlatmaya yetmemiş. Hiçbir
canlının başka bir canlıya veremeyeceği ve hiç bir canlının anlayamayacağı
bir şefkat ve sevgiyle basmış bağrına. İçi ılık ılık duygularla dolup
kabarmış, o yaşlı yüreğine ince ince çağlayanlar akmış da, yangınını
söndürememiş. Torunu uzaklaşıncaya dek çırpınan yaralı bir kuş kanadı gibi,
yaşlı gözlerle el sallamış ardından, dualar mırıldamış. Deniz uzaklaşır
uzaklaşmaz hemen bütün köylüler onu özlemeye başlamışlar. Bu sevginin
kaynağı neredeymiş, neymiş kimse akıl erdirememiş.



Deniz şehirler geçmiş, trenler, otobüsler, vapurlar, otomobiller ve uçaklar
görmüş: görünce de ağzı bir karış açık kalmış, zira köyünü çevreleyen
dağların ötesini hiç mi hiç bilmezmiş.



Deniz uygarlığın teknolojik nimetlerinden uzak, fakat bozulmamış,
kirlenmemiş, temiz ve bakir bir doğa ortamında yaşarken, babası onu alıp
uzak bir ülkeye götürmüş. Bu ülkenin renk renk lale bahçeleri, yel
değirmenleri, altın saçlı gökgözlü güzel çoçukları varmış. Ancak getirildiği
kent beton yığınları ile kaplı, soluk alamayacak derecede kalabalık,
gürültülü ve telaşlıymış. Doğup büyüdüğü yerlere hiç benzemediği gibi, her
akşam kocaman fabrika bacalarından çıkan, kirli kara bir duman abanırmış
kentin üstüne. Kent soluk alamazmış. O zaman gökyüzü ışığını yitirir, sokak
lambaları bile zar-zor ışıldarmış. Burada insanlar kendilerini kalın beton
duvarlar arkasına, kuşları kafeslere, çiçekleri özgür doğadan koparıp
saksılara koymuşlar. Kafesteki kuşlar aç değilmiş ama özgürlükleri yokmuş.
Saksıdaki çiçekler susuz değilmiş ama doğal güzellikleri kalmamış. içeklerin
renkleri ve kokuları, kuşların ötüşleri yapaymış. İnsanların neşeleri
gülüşleri ve ağlayışları da.



Okula başlamış Deniz. Sınıflar çocuk doluymuş, ancak Deniz yalnızmış, bir
türlü alışamamış kalabalıklara, kent yaşamına… Yitirdiklerini ararmış Deniz,
gözünde tütermiş insiz köyü, yemyeşil dağlar, serin pınarlar, kuşlar,
yeleleri rüzgarda savrulan atlar, koyunlar, kuzular, bir de dünya tatlısı
nineciği.



Onca kalabalığın orta yerinde yapayalnız kalmış; ne o anlatabilmiş kendini
başkalarına, ne de başkaları onu anlamak istemiş. Bir tren geçermiş Deniz’in
özlemlerinde, bir kuş ötermiş, o kuytu bir köşeye çekilip ağlarmış. Kimi
zaman özlemi dayanımaz bir hal alırmış, yakıp tutuştururmuş yüreğini.
Deniz’in bu durumuna öğretmeni çok üzülürmüş. “Sen zeki ve yetenekli bir
çocuksun bu günler çabuk geçer buraya da alışırsın” diyerek Deniz’ i teselli
etmeye çalışırmış. Ama o dalgınmış, bilincini yitirmişçesine boş boş
bakarmış etrafına. Artık düşüncelerinin içinde öyle eriyip yitmiş ki, bu ona
sonsuz derece acı verirmiş.



Bir de Deniz’ in kafasını sürekli yoran bazı sorular varmış. Neden kuşların,
çiçeklerin zgürlüklerini kısıtlayıp, kafeslerde ve saksılarda tutsak olarak
yaşatırlar? Kuşlar ve çiçekler evlerdeki saksılar ve kafesler için
yaratılmamıştır ki? Acaba bütün bu haksızlıklar ve acımasızlıklar geçici ve
basit bir doyum duygusu için miydi? Peki, kocaman adamların bu tutumuna
karşı, ya çocuklar niçin kayıtsız kalıyordu? Onlar, kuşların ve çiçeklerin
özgürlüğü için neden bir çaba harcamıyordu?



Deniz bu sorunları günlerce düşünmüş; çiçeklerin saksılara, kuşların
kafeslere konulmasına bir anlam yüklemeye çalışmış, ama becerememiş. Gün
geçtikçe suskunlaşmış, konuşmaz gülmez olmuş ve yemeden içmeden kesilmiş.
Sanki uzak diyarlarda dilsiz, kolsuz, kanatsız kalmış. Gitgide içine
kapanmış, yapılan bu haksızlıklara öfkelenmiş, ancak bağırıp çağırmamış,
suskunlukla direnmiş.



Derken bir gece hastalanmış Deniz. Günlerce ateşler içinde yatmış, yatarken
de köyünü sayıklamış, uyanıkken Perihan ninesini hayal etmiş. Ninesi yine
ona öğütler vermiş, destek olmuş yalnızlığında, yol göstermiş. Ninesi
Deniz’e “Konuş Deniz’im, yine göz kırp yıldızlara, çiçeklere gülümse,
gülücükler dağıt, göster sevgi dolu yüreğini herkese. İyi olmalısın sen,
hastalanırsan üzülürüz. Yaşlı yüreğim dayanamaz acına. Sonra bütün kuşlar da
üzülür; dağlar, taşlar başlar ağlamaya. Yerin kulağı duyar olup biteni,
bütün ormanlar yas tutar. Menekşeler sulara döker kirpiklerini, sular acı
keser, acı yolları…” dermiş. Sonra bir an duraksar, yorgun ciğerlerini
soluklandırır ardından Deniz’in saçını okşar, konuşmasını yine sürdürürmüş.



Ama Deniz onun söylediklerinin çoğunu duymaz, atların kişnemeleri, kuzuların
melemeleri arasında rüyalara dalarmış. Köyünde iken her akşam yatmadan önce,
ninesi Deniz’e kuşlar, çocuklar ve çiçeklerle ilgili masallar anlatırmış.
Sonra. “o yıldız senin, bu yıldız benim” diye ninesiyle yarışır, gökyüzünün
sonsuz ışıltısına bakar, uyurlarmış. Oysa Deniz bu kente geleli bir yıldız
bile görememiş.



Günler sel gibi haftalar yel gibi geçip gitmiş. Deniz iyileşip eski
sağlığına kavuşmuş, ama özlemi hiç mi hiç dinmemiş. Nereye gitse özlemini de
oraya götürmüş. Zaman zaman özlemi içinde onulmaz bir sızı olur depreşir. Ne
yapsa ne etse önüne geçemezmiş.



Deniz zeki, enerjik, başarılı ve itinalı bir çocukmuş. Ögretmenleri onun bu
niteliklerini yararlı bilgi ve sağlıklı bir çevre bilinciyle dengede tutmak
için yoğun bir çaba içine girmişler. Deniz de yavaş yavaş okul yaşamına
alışmış. Bu nedenle öğretmenleri iyi bir şey başarmış olduklarını düşünerek
gönenmişler, kıvanç duymuşlar. Çünkü Deniz en zor meseleler üzerinde bile
inanılmaz ölçüde düşünceler üretir, günlük ders ve ödevlerini büyük bir
istekle hazırlar, olumlu taraflarını eliştirmeye çalışırmış.



Deniz her zaman sevimli, duygulu, insanları kırmamaya özen gösteren,
herkesin yardımına koşan bir çoçuk olduğunu göstermiş. Onun doğa sevgisi ve
bilgisi de herkesin dikkatini çeker ve bu güzel nitelikleri çevresinde
sevilmesini sağlarmış. Hatta, onun bu özelliklerini öğretmenleri diğer
çocuklara anlatıp, örnek gösterirmiş. Anne ve babası da Deniz’ i bu
meziyetleri nedeniyle dünyanın en akıllı çocuğu olarak görürlermiş.



Deniz bir yandan çevresine uyum sağlamaya diğer yandan da kendine yeni
uğraşlar edinmeye çalışıyormuş. İşte o günlerde, evlerinin önüdeki küçük
bahçeyi düzenlemek aklına gelmiş ve şimdiye kadar bunu düşünemediği için de
kendine kızmış. O günden sonra en büyük uğraşı bahçesi olmuş. Oraya çeşitli
bitkiler dikip, çiçekler ekmiş. Bahçesindekiler de boy verip renklenince
bütün boş zamanlarını onlara bakmakla geçirir olmuş.



Çiçeklerin yanında mutlu olurmuş ya yine de içten içe hüzünlenirmiş. Çünkü,
Deniz bu insanları anlamıyormuş. Onlar, kendilerini doğadan uzak, beton
duvarlar arkasına kapattıkları yetmiyormuş gibi kuşları da kafeslere
tıkmışlar…



Her şey bir ya